الهی غربت ساقی نبینی

الهی درد مشتاقی نبینی

 

الهی که بالا اسم عزیزات

بمیری و «هوالباقی» نبینی

 

برای ما یکسال شاید خیلی زود اما خیلی سخت گذشت.

دیگه هیچ شب قدری برام بدون یادآوری اون لحظه‏های سنگین توی بیمارستان نمی‏گذره. اون راهروهای زرد و بی‏روح رو به سی.سی.یو که هنوز صدای قدم‏های تازه گذشته‏ش رو می‏تونستی بشنوی... چشم‏های وهاب که وقتی از در سی.سی.یو اومد بیرون بی که حرفی بزنه ما رو زمین زد و به زاری نشوند... کلماتی که توی فضا معلق مونده بودن: وقتی رسیدم داشتن پارچه سفید رو روی صورتش می‏کشیدن...

اون شب قدر رو خوب به یاد دارم. لحظه به لحظه‏شو که تا وقتی آفتاب کمرنگ پاییز توی حیاط افتاد چی به ما گذشته بود...

کی می‏دونه سال دیگه توی این شب‏ها دعای جوشن کبیر رو کجا دستمون می‏گیریم. بعضی وقته‏ها رها شدن، اینجوری که « عبدالجبار کاکائی» داره می‏خونه اصلن رهایی خوبی نیست.

توی الغوث الغوث خوندنای این شب‏ها اونایی که دارن توی بیمارستان دعا می خونن رو از یاد نبریم.

 

 

رها شدیم رها، مثل روح بی‏جسدی

نه با توایم و نه بی‏تو ، چه روزگار بدی

 

رها شدیم در آئینه‏های تو در تو

چه ازدحام عجیبی چه شهر بی‏عددی

 

رها شدیم در این کوچه‏های سرگردان

نه آستانه‏ی عشقی نه خانه‏ی خردی

 

مرا به حاشیه‏ی سرد زندگی آورد

امید رو به زوالی دلیل نابلدی

 

ستاره‏ای شدم و در خودم درخشیدم

ولی چه سود که چشمی نمی‏کند رصدی

 

مگر به سایه‏ی نام تو رو کنم پس از این

که در پناه تو امن است، یا علی مددی

عبدالجبار کاکائی

***....رحمي به دل شكسته كاشي كن ***

 

چیزی که همیشه منو محو غزل‏های پانته‏آ می‏کنه، زنانگی خاصیه که زیر پوست شعرش پنهان کرده. یه جور لطافتی که مخصوص به خود خودشه و اونقدر اونو نرم توی غزل‏هاش جاری می‏کنه که موقع خوندنشون حس می‏کنی داره نوازشت می‏کنه. انگار که همه‏ی کلمات شعرش دارن باهات حرف می‏زنن اما همیشه توی کلمه‏ی بعدی غافلگیر می‏شی. یه چیزی رو می‏شنوی که باید.

توی این دو تا غزلی که شب آخر توی میلاد آفتاب خوند چند تا از اون تشبیه‏های بکر و تازه‏ش رو، رو کرده.صدای اولین غزل رو صرفا روی این موضوع انتخاب کردم که کوتاه‏تره و حجم کمتری برای لود شدن داره. بخونین و بشنوین:

 

 

درخت‏ها همه عریان شدند، آبان شد

و باد آمد و باران گرفت و طوفان شد

 

نیامدی و نچیدی انار سرخی را

که ماند بر سر این شاخه تا زمستان شد

 

نیامدی و ترک خورد سینه‏ی من و آه

چقدر یک شبه یاقوت سرخ ارزان شد

 

چقدر باغ پر از جعبه‏های میوه شد و

چقدر جعبه‏ی پر راهی خیابان شد

 

چقدر چشم به راهت نشستم و تو چقدر

گذشتن از من و رفتن برایت آسان شد

 

چطور قصه‏ام آنقدر تلخ پایان یافت؟

چطور آنچه نمی‏خواستم شود آن شد؟

 

انار سرخ سر شاخه خشک شد، افتاد

و گوش باغ پر از خنده‏ی کلاغان شد

پانته‏آ صفایی

 

 

پیچیده است عطر نفس‏هایت در حلقه حلقه حلقه‏ی گیسویم

می‏لرزد از تصور آغوشت ماهیچه‏های نازک بازویم

 

من رشته کوه یخ‏زده‏ای هستم چشمان تو شبیه دو اسکی‏باز

از قله‏ها به دامنه می‏لغزند سر می‏خورند نرم و سبک رویم

 

پیش از تو باز کوه‏نوردانی قصد صعود داشته‏اند از من

اما رسیده پرچمشان تنها تا صبح مه‏گرفته‏ی پهلویم

 

تنها تویی که جای قدم‏هایت بر شانه‏های برفی من پیداست

تنها تویی و باد که این شب‏ها دنبال تو رها شده در مویم

 

آن رشته کوه یخ زده این شب‏ها آتشفشان تشنه‏ی خاموشی‏ست

انگار در تمام تنم جاریست سرب مذاب و هیچ نمی‏گویم

 

لب بسته‏ام از آنکه هراسانم، لب واکنم حرارت پنهانم -

یخ‏هام را مذاب کند آنوقت.. آنوقت آه... آه... چه می‏گویم؟

 

 

آنوقت می‏روند دو اسکی‏باز از دامنم به کوه یخی دیگر

کوهی که قله‏های بلندش هم حتی نمی‏رسند به زانویم

 

لب بسته‏ام هنوز و همین کافی‏ست این که هنوز هستی و شب تا صبح

پیچیده است عطر نفس‏هایت در حلقه حلقه حلقه‏ی گیسویم

پانته‏آ صفایی

 

 

در پاشویه: توی اولین روز این مهمونی یکماهه‏ی آسمونی، دست دعاتون پر از برکت میوه‏های بهشتی. سر سفره‏ی افطار همدیگه رو از یاد نبریم.

***....رحمي به دل شكسته كاشي كن ***