آب و كاشي

abokashi — Tue, 24 Jun 2008 05:35:41 GMT

به ياد مي آورم لحظه هاي فراز را كه صداي او اعتبارم مي بخشيد
و لحظه هاي نشيب را كه اعتمادم
به ياد مي آورم افراي افراشته اي را
به ياد مي آورم مادرم را

ای عشق فقط حساب دستت باشد...

abokashi — Wed, 11 Jun 2008 19:27:18 GMT

توی سرم پر از سر و صداست. بعضی وقتا احساس می‏کنم احتیاج به یه توقف کوتاه دارم تا همین جایی که هستم بایستم و به لحظه‏ای که توش هستم فرصت تکرار شدن بدم.

هنوز توی حس و حال مسافرت این چند روز تعطیلی و عوض شدن آب و هوای خودمم. مدتها بود دلم تنگ ساحل دریا و مه روی درختهای شمال بود. گردنه حیران، ساحل آستارا، بندر انزلی، جنگل‏های سرسبز تالش... . خداییش حالم جا اومد. خوش به حال اون بالانشین‏هایی که منظره‏های جلوی چشمشون همیشه دیدنیه و هواشون همیشه نفس کشیدنی.

الان که به فکر افتادم اینجا رو به روز کنم نشستم و تموم پست‏های قبلی رو از اول خوندم. الان دیگه دقیقن می‏دونم چه وعده‏هایی دادم که عمل نکردم و باید توی این سال جدیدی که برای اینجا از اردیبهشت شروع شده چه کارایی بکنم. همین امشب صدای پست‏های آینده رو هم ردیف کردم که دیگه بهانه به روز نشدن رو از خودم گرفته باشم.

اولین پست امسال با چند تا رباعی شیرین قراره که شروع بشه. فکر می‏کنم صدای «میلاد عرفان‏پور» رو یک سالی هست که توی صف آپلود شدن نگه داشتم .آقای عرفان‏پور رو فقط یک بار موقع خوندن این شعرها دیدم و متاسفانه به جز همین یه اسم چیز دیگه‏ای ازشون نمی‏دونم. هرچند الان شناسنامه‏ی هر شاعری شعرشه تا چیز دیگه. مخصوصن این شعر اول که حتی قبل از شنیدنش SMS شو دیده بودم.

بشنوید:

تلخ است كه لبريز حقايق شده‌است

زرد است كه با درد موافق شده‌است

شاعر نشدي وگر نه مي‌فهميدي

پاييز بهاري‌ست كه عاشق شده‌است

آن حادثه‌ام كه بخت را مي‌شكند

آن شوق كه كوه سخت را مي‌شكند

حاشا كه به زخم‌هاي خود سجده كنم

سجده كمر درخت را مي‌شكند

تا ذهن درختها اسير تبر است

دستان بهار نيز بي‌برگ و بر است

لعنت به دروغ زندگي وقتي كه

همسايه ز همسايه خود بي‌خبر است

انشام دوباره بيست باباي گلم

موضوع : كسي كه نيست باباي گلم

ديشب زن همسايه به من گفت يتيم

معناي يتيم چيست باباي گلم؟

اي كاش فراغتي فراهم مي شد

از وسعت دردهاي تو كم مي‌شد

اين بار مصيبتي كه بر شانه‌ي توست

ايوب اگر داشت قدش خم مي‌شد

از لال‌ترين ِ لالها لال‌ترم

از هرچه اسير، بي پر و بال‌ترم

هر لحظه بدون او هزاران سال است

اي نوح من از تو هم كهنسال‌ترم

ميلاد عرفان پور

شبی از شب‏ها

abokashi — Mon, 05 May 2008 12:41:18 GMT

«پيش از روانشناس شدنم، وقتی كه نوجوان بودم، گاهی به دنبال ارسال شعری برای مجله يا روزنامه‏ای، با نشاطی كودكانه حريصانه حروف سربی صفحه‏های شعر را می‏بلعيدم تا به «نامه‏های رسيده »برسم. شعف ديدن شعرم در مجله‏های كودكانه و نوجوانان و جوانان و گاه هفته‏نامه‏های بزرگسالان، بال و پرم می‏داد. امروز بيش از آنكه شاعر باشم روانشناس شده‏ام و اين قصه گاه آزارم می‏دهد و بال و پرم را ميشكند.»

این چند خط رو از مقدمه‏ کوتاه کتاب «شبی از شب‏ها» انتخاب کردم. کتابی که چند روز پیش تازه وارد بازار کتاب شده و من بی‏صبرانه منتظر بودم تا این پست رو بهش اختصاص بدم.

کتاب «شبی از شب‏ها» مجموعه اشعار کوتاهیه که تقریبا همه‏شون با همین عنوان شروع می‏شن. کتاب رو انتشارات «حسین فهمیده» در 64 صفحه و با قیمت هزار تومان منتشر کرده.

می‏دونین که من هیچ وقت نقاد خوبی نبودم. همیشه سعی کردم بهترین‏ها رو اینجا بهتون معرفی کنم و قضاوت رو به عهده خودتون بذارم. این بار هم خوندن و شنیدن رو به خودتون واگذار می‏کنم و می‏دونم که مثل همیشه با حرف‏های قشنگتون منو شرمنده محبتی می‏کنین که بعضی وقتا حتی نمیتونم با سرزدن بهتون براش جواب کوچیکی داشته باشم.

شبی از شب‏ها

قهوه‏ی چشم تو فالم را ديد

صبح تفسيرش را باد نوشت

«از ازل تا به ابد

شاپرك پرچين ناز توأم»

***

شبی از شب‏ها

دست هايم گم شد

خواب شيرينی بود

برهّ‏ی تنهايی

دم پرچين دو چشمان تو

بازی می‏كرد

و دو دستم چون قوچ

دشت سرسبز تو را

می‏كاويد.

***

شبی از شب‏ها

دفتر شعرم را ميخواندم

موي تو تا مهتاب

بوي تو

عطر همه شادی‏ها، شب‏بوها

آسمان

دامن تو

واژه‏ها نام تو و سينه‏ی من

دل من ...

دفتر شعرم را می‏بندم

لحظه‏ها نام تو شد.

***

» لحظه‏ها در گذرند

موی من راه درازی پيمود

تا كه خاكستر شد

زندگی را درياب«

شبی از شب‏ها

من به آيينه همین می‏گفتم

كه دل پنجره

از غصه

پر از

باران شد.

***

دل من

شاپرك كوچك تنهایی بود

شبی از شب‏ها

ياد تو

پيله‏ی پندارم شد

و كنون

مثل شهباز

پر از

وسوسه‏ی

پروازم.

احمد پدرام

در پاشویه: آب و کاشی توی اردیبهشت 3 ساله شد. دعا کنین امسال برای اینجا سال پرباری باشه.